Leslie Lowinger is een Amerikaanse kunstenares. Ze werd geboren in New Orleans en groeide op in Detroit. Voordat ze zich vestigde in San Francisco woonde ze in Hamburg en New York. Haar werk is beïnvloed door o.a. Jacques Callot, verschillende 18e eeuwse schilders en traditionele Japanse prints.

Omdat ik het boek ‘South Bronx Rising’ had gelezen (over de geschiedenis van deze wijk), zocht ik foto’s van het Banana Kelly project aldaar (geleid door father Gigante, waarbij buurtbewoners door op de braakliggende kavels groenten te verbouwen hun buurt als het ware terug eisen). Maar ik kwam terecht bij werk van Leslie Lowinger.

De serie houtskooltekeningen die ze maakte over Longwood, een wijk in de Bronx (één van de armste wijken in de Verenigde Staten), ogen desolaat. In de jaren ’70 en ’80 van de vorige eeuw verschilden deze plekken niet veel van oorlogsgebieden. Braakliggende stukken grond werden een dumpplek voor grofvuil.
In deze ogenschijnlijke chaos weet Lowinger ordening aan te brengen. Door het licht als uitgangspunt te nemen krijgen de landschappen een extra dramatische dimensie. Dit zijn plaatsen waar mensen liever niet zijn, waar troep ligt die ze niet meer willen hebben. Op zo’n afgewezen plek weet Lowinger iets van beeldende waarde te vinden, want haar serie tekeningen over Longwood is bijna idyllisch. Schoonheid in treurnis.

Door in series te werken lijkt het alsof ze probeert grip te krijgen op haar omgeving. Op haar site meldt ze dat ze zich vaak een buitenstaander voelde in de buurten waar ze woonde. Ze maakte tekeningen van een joodse begraafplaats in Hamburg. Deze plek was slecht onderhouden, vergeten, net als de straten van Longwood. De grote halen en vegen die met houtskool zijn gemaakt passen goed bij het grove karakter van de plekken die ze in beeld brengt. Takken en bladeren zijn soms niet meer dan een vlek of krabbeltje, maar als je een stap achteruit doet valt alles op zijn plaats.

Het gegeven ‘stad’ is één van de belangrijkste aspecten in haar werk. De stedelijke ruimtes die ze creëert worden bevolkt door mensen die voortdurend onderweg lijken te zijn. Ze doen denken aan de mensen uit de film Playtime van Jacques Tati, waarbij er nooit wordt ingezoomd, maar mensenmassa’s altijd zoveel mogelijk in hun totaliteit in beeld worden gebracht.
In ‘New Mall First Floor’ zijn de mensfiguren niet meer dan vegen, vagelijk herkenbaar als personen.
De serie ‘New Mall’ (bestaande uit 2 etsen) doet verslag van winkelend publiek in een winkelcentrum; een nogal banaal gegeven. Eenvoudig in opzet, kleur en vorm zijn streng gerantsoeneerd. Door dit soort vluchtige momenten in een tijdrovend medium als ets vast te leggen, stijgen ze boven het alledaagse uit. Tegelijkertijd hebben ze iets droefs.

Haar werk met als onderwerp het Golden Gate Park in San Francisco is zowel een weerspiegeling van de werkelijkheid als fictie; Lowinger tekent op locatie, maar ook vanuit de herinnering. Door haar eigen associaties en de werkelijkheid te laten samengaan krijgen de etsen, schilderijen en tekeningen van het park een dromerige kwaliteit.

Leslie Lowinger’s werk blijft boeien, ik kijk regelmatig op haar site, alhoewel niet al haar werk hier gedocumenteerd is. Een rondje zoekmachine levert verschillende resultaten op met telkens weer ander werk van haar hand, waardoor de collectie nogal versplinterd raakt.
De schilderijen van het Golden Gate Park verassen telkens weer, en ook de houtskooltekeningen over Longwood blijven fascineren. Naast stedelijkheid is het begrip leegte ook prominent aanwezig in Lowinger’s werk. Zelfs in haar prints van flatgebouwen met bloemen en in de drukte op de metroplatforms dringt de restruimte zich op. De vervreemding en isolatie die je voelt als je je in je eentje een weg baant door een grote metropool is hier duidelijk voelbaar.