Lamelos Veiling 3e editie 2008

25 juli was het weer zover. Stripwinkel annex galerie Lambiek in Amsterdam stond vol met spullen die bezoekers van de Lamelosveiling hadden meegebracht. Het concept: Men levert zooi in (de één z’n zooi vindt de ander mooi, nietwaar). Dit wordt vervolgens geveild. De opbrengst wordt nog dezelfde avond omgezet is vers schuimend gerstenat voor alle bezoekers. Eén groot feest dus. Ook een feest der herkenning: Onder de te veilen spullen bevinden zich niet zelden verjaardagscadeaus, elkander geschonken in een ver verleden. Spullen waarop niet  wordt geboden worden kapotgemaakt.

En je zult altijd zien; men keert huiswaarts met meer troep dan men aanvankelijk inbracht. 

Ik heb gescoord: Een plastic peper en zoutstel in de vorm van een hamburger en een hotdog (de moeder van mijn vriendin spaart ze) Heineken feestverlichting met lichtjes in de vorm van bierglaasjes (mijn broertje heeft een huis gekocht. Ik kan me geen betere sfeerverlichting voorstellen) porno dvd’s (…) en als klap op de vuurpijl een jaargang Anita’s.

Die Anita’s heb ik de volgende dag meegenomen naar het stadsstrand. In combinatie met bier en zand werd dat een prima weekend.

Begin dit jaar heb ik 5 illustraties gemaakt in opdracht van het bureau 160 over 90 (Philadelphia PA) voor de Boston Redevelopment Authority (BRA). De illustraties zijn inmiddels gepubliceerd in een boek gewijd aan de herstructurering van de wijk Downtown Crossing in Boston Massachusetts. Om de bruisende atmosfeer die dit stadsdeel zal gaan karakteriseren in beeld te vangen werd me gevraagd illustraties te maken waarin verschillende frames stukken stad laten zien; ze vullen elkaar tevens aan en karakteriseren de gefragmenteerde en drukke geest van een grote stad.

Bij 160 over 90 hebben ze er een stukje aan gewijd op hun weblog.

Het zou nooit bij me zijn opgekomen. Maar wel bij m’n vrienden. En zo geschiedde; we gingen naar de bioscoop om aldaar The Dark Knight te aanschouwen. Ik ben nooit zo’n batmanfan geweest. Toen ik klein was probeerde ik het met niet aflatend geduld het Batmanlogo na te tekenen. Dat viel nog niet mee. In The Dark Knight zag ik dat het logo inmiddels gestileerd is.

Maar deze Batmanfilm vond ik een echte thrillride. Dicht op de huid gefilmd, duister. Slate noemt het pop Nietszchean gloom.

Op Slate.com staat momenteel een interessant stuk over de evolutie van vechtscènes in film, met The Dark Knight als inleiding. De link onderaan in het artikel leidt je naar de opbouw van verschillende vechtscènes (Raging Bull, The Big Country, Return of the Dragon). 

Stilistisch gezien is The Dark Knight prachtig. Praktisch gezien vind ik het een wonder dat de cape van Batman nooit in het wiel van zijn motor verstrikt raakt. 

Het is inmiddels een hele klus geworden; Elk jaar de overweging: zal ik eens een kijkje nemen op het 5 Days Off Festival? “Wat een onzin”, zal de verstandige lezer concluderen; “als je ernaartoe wit, dan ga je toch? wat houdt je tegen, maf wijf?” Op één of andere manier kwam het er nooit van. Die één of andere manier staat natuurlijk gewoon voor slordigheid “huh…5 days off is al geweest?”, luiheid “o ja..misschien ga ik nog”, of “geen afdoende liquide middelen”. Vergis je niet. Mijn vriendenkring heeft een bijna mythische status wanneer het gaat om mislukte ondernemingen en net gemiste concerten en feesten. We hebben een anti-reputatie hoog te houden. Dit jaar vertoonde de eerste scheuren van die reputatie; ik besloot daadwerkelijk iets te ondernemen.

Dag 1: Hercules and Love Affair

Aanvankelijk wilde ik Santogold zien optreden, maar zij zegde af vanwege stemproblemen. Ik belandde bij Hercules and Love Affair. Het voelde alsof ik met één been terugstapte naar circa 1991. Ik zou kunnen zeggen dat Hercules and Love Affair disco met funk en dance mengt, maar dat klinkt zo ontzettend belegen, alhoewel het wel een deel van de muzikale lading dekt. Ik hoorde tussen de regels door invloeden van Arthur Russell, Jazzy B, acid effecten, iemand zei “Moroder!” Tel daarbij op live blazers en je hebt een behoorlijk explosieve live act. Ik heb de Madchester periode als zodanig niet bewust meegemaakt, maar ik had het gevoel dat Hercules in de Hacienda op z’n plaats was geweest. Het optreden voelde bijna als een set: alles werd back to back in elkaar gedraaid.

Op internet las ik verschillende reacties op het album van Hercules and Love Affair (ik denk dan aan een quote van Overheard in New York, waarin een man na een theatervoorstelling op Broadway tegen zijn vrouw zegt: I haven’t read the reviews yet, but i think i like it! Veel muziekliefhebbers vinden dat recensenten azijnpissers zijn die hun zure zeik graag laten neerspetteren op de parade van nieuwe releases. Maar ik wentel me nog steeds in alle recensies die ik maar kan vinden. Zei iemand ’snob?’). Pitchfork is lovend (en suggereert een toekomstige route tussen Shriekback en The Knife). Op Musicmeter zijn de reacties gemengd. Velen zijn van mening dat het ‘revival’ kunstje niet lang beklijft. Ik herinnerde me een recensie over de laatste plaat van de Newyorkse band Lansing Dreiden, waarin de schrijver concludeert dat het ‘wel ok is,maar niet mijn favoriete jaren ‘80 bandje’.

Beide bands refereren aan een bepaalde tijdsperiode, maar brengen daarin een eigenheid en een durf voor het voetlicht waarvan ik niet begrijp dat dit door sommigen blijkbaar over het hoofd wordt gezien. Lansing Dreiden is een collectief waarin reclamemakers, kunstenaars, vormgevers en illustratoren zich hebben verenigd. Het concept ‘Lansing Dreiden’ wordt zorgvuldig uitgemeten, van de live optredens (door de L-D Section, waarin geen van de bandleden speelt omdat ze als vormgevers/ kunstenaars/ illustratoren/ reclamemakers gebonden zijn aan deadlines en dergelijke. Sommigen vinden dat arrogant) tot de vormgeving en het algehele aanzien van de groep.

Dat L-D leentjebuur speelt bij wat er zoal in de jaren 80 werd uitgebracht is een feit. Maar dat wordt vakkundig gemangeld en vervormd tot er een eigenzinnig, hetzij eclectisch, geluid ontstaat. Zowel Hercules and Love Affair als Lansing Dreiden weten overdadige orchestratie gepast te balanceren met ingetogener nummers.

Live was Hercules in ieder geval in topvorm, IMHO.

Verder nog 1 nanoseconde genoten van Neon Neon (5 dagen vrij of niet; het openbaar vervoer feest niet mee), ook warm aanbevolen (Neon Neon, niet het OV)!

Dag 4: Venetian Snares, Bong Ra

Van een geheel andere orde was de zaterdagavond, waar Paradiso in het teken stond van knetterharde elektronische k- herrie. Bong Ra had ik in 1999 eens live zijn ding zien doen, toen in het voorprogramma van Godflesh (Ik moet bekennen dat ik er bar weinig meer van weet, behalve dat ik er zeker van was dat ik eerder (want harder) naar een Godflesh concert had moeten gaan, zo rond 1989. Maar toen was ik 12, en hield nog van Milli Vanilli). Bong Ra (het orakel internet leerde mij dat hij in de stoner-metalband Celestial Season heeft gespeeld) warmde de zaal op met een set, die dansbaarder was dan ik in eerste instantie had verwacht, het was tevens een mooie inleiding op het optreden van Venetian Snares. Ook hier werd druk bewogen. Voor muziek opgebouwd uit veelal onregelmatige maatsoorten (7/4, 13/7) is dat nog een behoorlijke opgave, ware het niet dat zijn tracks verbazend soepel voorstuwden.

Aaron Funk a.k.a. Venetian Snares (slechts één van zijn shitload aan aliassen) is een muzikale kliko; zijn -nu al- immense oeuvre laat zich qua variëteit nog het best vergelijken met Pantone kleurenwaaier.

V-snares wordt vaak in één adem genoemd met Aphex Twin en Squarepusher. Toch hakt hij een geheel eigen spoor door de breakcore/noise jungle.

Recensenten zouden in deze met twee zinnen kunnen volstaan: Je had erbij moeten zijn. Echt een memorabele gig.

Shapeshifters is het debuut van de Detroitse emcee Invincible. En staat meteen in mijn lijstje van beste hiphop releases van 2008. Ik kende haar werk van het album Two/Three van Dabrye, waarop ze het nummer Viewer Discretion en Get it Together (beide nummers samen met Finale) voor haar rekening neemt. Ik speurde wat rond op internet om te kijken of er meer van haar was uitgebracht. Ten langen leste vond ik de clip voor “Locusts” op Youtube. Hierin rapt ze, wederom bijgestaan door Finale, over de teloorgang van de stad Detroit, waar, net als in zoveel andere steden in de V.S. hele gemeenschappen worden ontwricht door prestigieuze nieuwbouwprojecten zoals snelwegen en winkelcentra waarin de menselijke maat totaal is verdwenen. Letterlijk larger than life. De bewoners hebben geen inspraak in de bouw (grote conglomeraties varen hier wel bij. De Wal-Mart, Mall-Wart in de volksmond, pleegt roofbouw op de plaatselijke economie door een groot filiaal te bouwen, waardoor kleine winkeliers kopje onder gaan tengevolge van oneerlijke concurrentie. Is de winst binnen, dan verkast de Wal-Mart naar een andere stad, om daar het truukje te herhalen. Wat rest is een spookterrein bestaande uit een enorm leegstaand winkelgebouw met omgeven door een parkeerterrein ter grootte van ettelijke voetbalvelden). In de late jaren 30 van de vorige eeuw maakte de Major Deegan Expressway korte metten met de verbondenheid en organische ontwikkeling van het gemeenschapsgevoel in de South Bronx, zoals opgetekend in het boek South Bronx Rising van Jill Jonnes. 

In “Locusts” wordt de track onderbroken door verhalen van bewoners die hun buurt zien verloederen. De wijk verwordt tot een bouwput, mensen trekken weg. Brandjes en andersoortig vandalisme doen de rest. Vaak wordt een leegstaand flatgebouw gestript; alles van waarde zoals koperen leidingen worden eruit gesloopt. Als het gebouw niet méér is dan een hol stenen omhulsel wordt het in brand gestoken. Dat gebeurt door vandalen, maar ook door ploegen ingehuurd door een projectontwikkelaar. De grond is veel geld waard en een brandje versnelt de procedure aanzienlijk. De clip is een combinatie van activisme, videoclip en documentaire. 

Invincible’s bevlogenheid is bewonderenswaardig. Politiek beladen onderwerpen worden niet geschuwd; het Israelisch-Palestijns conflict, onverholen kritiek op de aan de oppervlakte voorbeeldige leefomgeving van Ann Arbor en Ypsilanti en een ambivalente liefdesverklaring aan de Verenigde Staten (Oh beautiful, with your spacious skies, i want to love you but you hide behind a fake disguise).

Nu zul je zeggen: “Maar Ytje, is het dan niet gortdroog allemaal? Boze, verontwaardigde teksten over misstanden, is dat niet erg deprimerend?” Mijn antwoord is: “Allerminst, mijn beste.” Invincible’s flow is van een enorme densiteit, maar veel beter te volgen dan bijvoorbeeld de lyrics van El-P. Invincible heeft het talent complexe politieke en sociaal-maatschappelijke problemen terug te brengen tot een simpel woordenspel. Haar perspectief is van een nuchterheid, waarbij het holier-than-thou gepreek achterwege blijft. Tel daarbij op de geweldige productie van o.a. Wajeed, Black Milk, Lab Tech, House Shoes, Belief: semi-klassiek spiralende synths in “Recognize”, de vervormde gitaren in het intro “State of Emergency” en het apocalyptische landschap van voortslepende mininaliteit in “Locusts.”

Vergeet D-12. Vergeet Eminem. Check deze lichting: Anomolies, Wordsworth, Indeed, Finale (die daarenboven allerminst new on the block zijn). 

Of zoals Invincible het zelf stelt: ”Music’s not a mirror to reflect reality….it’s a hammer with which we shape it!”

Sex and the City. Pumps, mannen en manhattan-cocktails. Dat is zo’n beetje waar het leven van een vrouw om draait. En ik kan het weten want ik ben er zelf één. Op een soort van meta-niveau zit ik in een alleraardigste achtertuin in Haarlem dit stukje over Sex and the City op mijn Macbook te tikken. Aangezien je Haarlem wel met bijv. BoCoCa of een hip stukje Williamsburg zou kunnen vergelijken (met al die golf- en hockeywinkels die ik al ben tegengekomen ontkom je niet aan een snufje suburb à la Westchester) zit ik natuurlijk niet aan de goede kant van de brug. Of afsluitdijk in dit geval, aangezien Thurston Moore vindt dat Groningen het New York van Nederland is. Ik geloof alles wat Thurston Moore zegt.

Maar ik dwaal af.

Ik ben, samen met een aantal dames, hier in ‘t haerlemse naar de bioscoop geweest om de Sex and the City film te kijken. De lobby stond vol met vrouwen en meisjes die hetzelfde plan hadden opgevat. Er waren zowaar een paar mannen aanwezig (die trouwens het hardste lachten om de slechte grappen tijdens de film. Een guilty pleasure waarschijnlijk).

Voor mij was het dat ook een beetje; 60% guilty pleasure, 40% oprecht genieten. Deze percentages zijn gebaseerd op het in het verleden behaalde resultaten en bieden geen garanties voor de toekomst. Dat verleden speelde zich af in 2001 toen ik, vers afgestudeerd, met het oog op mijn cosmopolitisme (ik deed de lifestyle test die de Beroepsorganisatie Nederlandse Ontwerpers mij toestuurde. De uitslag: cosmopoliet) mij elke week voor de tv installeerde gekleed in een (roze!) badjas en met een martini compleet met olijf. De hele flikkerse boel zegmaar. Om Sex and the City te kijken. Want hoewel ik de schoenenfetish en andere aanstellerigheden in de serie werkelijk tenenkrommend vind, kan zelfs mijn kleine zwarte cynische hart het viertal niet weerstaan.

De film voelde met zijn 140 minuten aan als een SATC mini-marathon. Op een gegeven moment wordt het allemaal wel erg clichématig; de southern ‘big mama’ uit het Zuiden (Kritiek op de sitcom Seinfled was dat er, ondacks het feit dat de serie zich afspeelde in New York, zo weinig diversiteit was qua huidskleur. Ik kan me voorstellen dat het zelfde opgaat voor Sex and the City) die orde op zaken komt stellen nadat Carrie emotioneel gevloerd is, de hele ‘love conquers all’ shizzle, het emotionele-vriendinnen-helpen-elkaar-en-zijn-elkaar-zo-dankbaar-dat-ze- ontroerd-een-beetje-huilen ding. Mijn cynisme speelt mij dan toch teveel parten en vind ik Faustrecht der Freiheit een betere portretting van intermenselijke relaties. Tja, je kunt de nuchtere Fries uit Friesland halen, maar het nuchtere Friesland blijkbaar niet uit de betreffende nuchtere Fries.

De grappigste momenten: Charlotte schijt in haar broek en de redactrice van de glossy waarin Carrie als bruid geportretteerd zal worden stelt dat de leeftijd van 40 de limit is waarin een vrouw zich nog in een bruidsjapon kan hijsen. Want op je 50e in een trouwjurk? Not without a Diane Arbus caption!

Oordeel: amusant. Gewoon gaan voor de experience en niet voor de sociale relevantie ofzo. Het is nou eenmaal geen Fassbinder.

Het heeft een tijd geduurd; maar om een een achterhoekse piratenzenderpresentator te parafraseren: DOAR BINT WIE WEER.

In den beginne waren continenten als Zuid-Amerika en Afrika één. Nu kennen we ze als gescheiden op zichzelf staande stukken. Vertaald naar de privé sfeer in deze, kan ik stellen dat SOUTHAM & SOUTHAF zich hebben afgescheiden. Ik heb in m’n eentje intrek genomen in een appartementje in Arnhem, aan het spoor. En om de aardverschuiving nog groter te maken (want elk nadeel heb z’n voordeel) heb ik mijn studio verhuisd naar het ateliercomplex de Nieuwe Vide in Haarlem, waar ook befaamde tekenaars als Trik, Schwantz en Gerrie Hondius hun stek hebben. Goed volk dus.

Verder was het erg erg druk. Ik heb de afgelopen maanden enkele grote projecten afgerond: voor Citibank in samenwerking met Atmosphere BBDO en voor de Boston Redevelopment Authority, in samenwerking met 160 over 90 in Philadelphia.

Er is weer tijd en lucht voor de pen (spreekwoordelijk) en laptop (tja), zwaard en schild van de intellectuozen. Aanvallen!

Het idee om salades en ander gezond voer in fastfoodketens te verkopen werd nog niet zo lang geleden lachend naar de prullenmand verwezen. Hoe lang dat geleden is (begin jaren ‘90 waarschijnlijk) weet ik niet meer precies, en dat komt omdat iedereen tegenwoordig en masse bezig is met gezond zijn of worden (in goed Nederlands: health). Green is the new black don’t you know.

Vaak wordt de Body Mass Index gebruikt om aan te geven of je al dan niet een gezond gewicht hebt. De één zweert erbij, de ander vindt het een bunch of crock.

Op Flickr is een serie foto’s te zien van mensen wiens voorkomen middels de BMI worden beoordeeld. Zo zie je dat de één als “morbidly obese” wordt gemeten, terwijl iemand met schijnbaar meer vet “overweight” is. De set foto’s is gevarieerd, er worden verschillende lichaamstypen getoond.

BMI; betrouwbaar of juist niet? Kijkt en oordeelt zelve.

Toen we op 4 januari uit Berlijn vertrokken en ’s avonds thuis arriveerden was het binnen ijskoud. De HR-ketel was uitgevallen en we kregen ‘m met geen mogelijkheid meer aan de praat. Alle installatiebedrijven en storingsdiensten hadden nog vakantie, en na wat telefonisch van-het-kastje-naar-de-muur-gestuur gaven we het op; een weekendje in de kou it was.

En zo kon het gebeuren dat ik op zaterdagavond, gekleed in enkele shirts, een gewatteerde trui, muts, maillot en joggingbroek, gewikkeld in een slaapzak, Boomsma vlierbessenlikeur nippend, televisie zat te kijken. Onder andere naar een voorstelling van Theo Maassen. π had een warmer heenkomen gezocht, ergens bij vrienden. Die vlierbessenlikeur had ik in een zwarte plastic zak gedaan, een eurotrash equivalent van de welbekende overzeese bruine papieren zak. Het sloeg nergens op, die plastic zak. Maar het was een noodtoestand, en net als in oorlog en liefde was in deze kleine noodtoestand alles geoorloofd. Ik waande me een Rus, zo ingepakt en drinkend om warm te blijven. Alhoewel ik dat niet met feiten kan staven; ik weet niet of Russen op zaterdagavond ingepakt voor de tv zitten. Ze kijken naar alle waarschijnlijkheid niet naar een voorstelling van Theo Maassen, maar dit terzijde.

Eerder op de avond raakte ik tijdens het zappen verzeild in een muziekprogramma dat Sound heette. De titel van het programma was niet alleen erg toepasselijk en to the point; het was ook nog eens een goed programma. Kanaal 16: Dat betekent bij ons BBC 2. “Laat kwalitatieve programma’s maken maar aan de Britten over”, dacht ik bij mezelf. Ik dacht dit niet voor de eerste keer.

Sound werd gepresenteerd door twee jonge mensen die zelf ook een achtergrond in de muziekbiz hadden. Aanstormend talent en bekende artiesten werden geïnterviewd. Er werd aan ze gevraagd van wie zij muzieksgewijs grootse prestaties verwachtten in 2008. De beloftes van 2008 werden dan ook gefeatured; The Foals, Late Of The Pier, Adele (Popbitch was al erg te spreken over deze dame). Afleveringen van Sound zijn te bekijken op internet.

Ik keek meteen op bovenstaande link om te kijken of ik nog iets had gemist (ik viel het programma halverwege binnen). Maar daarvoor moest je het hele programma weer bekijken. Internet maakt soms ongeduldig vanwege de sheer possibilities die inherent zijn aan dit medium, dus ik klikte wat heen en weer op de BBC site. Ik herinnerde me een BBC Essential Mix van Black Strobe die π eens via het wereldwijdeweb had opgesnord, dus ik vroeg me af of er nog meer van die remixes beschikbaar waren. Op http://www.bbc.co.uk/radio1/essentialmix/ kun je de laatste sets beluisteren. En op Newmixes.com zijn deze remixes gratis (donatie-basis) en legaal te downloaden! Op newmixes.com vind je bovendien allerlei mixes van vooraanstaande artiesten en producers, o.a. Dizzee Rascal, Westbam, Roger Sanchez, Armand van Helden, Todd Terry en the Stanton Warriors.

Die laatste(n) gaven een mix sessie ten beste in het programma van Annie Nightingale. Ze sprak met Dominic Butler van de Stanton Warriors die een nieuwe track van hun hand liet horen: Precinct, naar de film Assault on Precinct 13 uit 1976. Regisseur John Carpenter schreef ook de score voor zijn film. Het nummer Precinct is geinspireerd op de soundtrack; Carpenter’s muziek leunt altijd sterk op synthesizerklanken en drumcomputers, die zijn films een apocalyptische sfeer geven. Ik kan deze track van de Stanton Warriors zeker waarderen; ik heb de soundtrack van Carpenter’s Escape From New York in iTunes staan. Helaas heb ik de geremasterde versie (persoonlijk geef ik de voorkeur aan de originele soundtrack, op LP), maar dat mag de pret niet drukken.

Awel, op een gegeven moment vraagt Annie Nightingale aan de Stanton Warrior of hij iets meer kan vertellen over een muziekstroming en dresscode die in New York en Baltimore (B-more!) opgeld doet; hipsters die skinny jeans en kleurige baseballcaps combineren met dito sneakers en nepgouden kettingen. Ik dacht even aan de rapgroep uit Newport, Verenigd Koninkrijk, die zich letterlijk Goldie Lookin Chain noemen. Hun fanbase bestaat ook uit lui met te grote zonnebrillen en meisjes met nepgouden protserige sieraden. Allemaal good fun. Want buiten de meligheidsfactor vond ik de GLC een erg leuke en welkome afwisseling in het vaak nogal serieuze hiphopwereldje.

Om met hun eigen woorden te spreken: You knows it!

Enfin, hiphop meets hipster meets urban meets electro meets rock. Snelle breaks met rap en dergelijke. Hipsterhop?

Op Myspace kwam ik gerelateerde voorbeelden tegen: de übercoole Leslie Hall. Afkomstig uit Ames, Iowa beheert ze een gem sweater museum (zien is geloven!). Gekleed in een goudkleurige legging treedt ze op met haar hiphop formatie Leslie and the Ly’s (momenteel bestaande uit Obese E, Mona Bonez en Dr. Laura).

Scream Club wordt gevormd door Sarah Adorable en Cindy Wonderful. Dit trashy uitziende koppel combineert raps met electro en gamegeluiden, plus hier en daar een vuige housebeat.

Waar een kapotte HR-ketel al niet toe kan leiden. Meteen na het weekend kwam een monteur de boel repareren. De ontsteking was stuk. Iets met ionen.

Tijdends de overgang van 07 naar 08 was ik in Berlijn. Om te feesten, het glas te heffen en iedereen een Guten Rutsch te wensen. Maar ook om te werken. Ik had een alleraardigst schetsboekje gevonden in de Peter van Ginkel materialenwinkel; landscape-formaat. Ideaal voor stadsgezichten. Dus fietste ik goed ingepakt (KOUD) door Berlijn er maakte ik hier en daar een stop om een straathoek of een gebouw te tekenen. Wel hardcore als je bedenkt dat mijn haar op een gegeven moment bevroren was. Ach, den lijdende kunstenaer!

Een aantal tekeningen, varierend van schets tot meer uitgewerkt:

Nog nooit was ik zo productief op nieuwjaarsdag; bovenstaande tekeningen ‘ontstonden’ min of meer, een combinatie van binnen en buiten.

Uitzicht op de huizen aan de overkant.

Frankfurter Tor, binnenplaats (Friedrichshain).

Boxhagener Straße, Friedrichshain.

Kotbusser Tor, oftewel Kotti (Kreuzberg)

Zossener Straße, uitzicht vanuit café Pfau (Kreuzberg).

Marheineke Markthalle, gerestaureerd/verbouwd en heropend, Zossener Straße.

Mehringdamm, Kreuzberg.